Оҳи азони рӯзӣ ки гардидам ман аз васли ту давр

آه ازآن روزی که گردیدم من از وصل تو دور

Ҳушам аз сар рафту тоқат аз дил ва аз дидаи нур

هوشم از سر رفت و طاقت از دل و از دیده نور

Боди ҳиҷрон дар баҳори васли яғмо пеша кард

باد هجران در بهار وصل یغما پیشه کرد

Давлати дидорро аз ин ҳашам омад Фтўр

دولت دیدار را از این حشم آمد فطور

Бе дами субҳи висолат дар пас шоми ғамам

بی‌دم صبح وصالت در پس شام غمم

Синаи сад чоки ман кӣ берахт дорад сарвар ? !

سینه صد چاک من کی بی‌رخت دارد سرور؟!

Дар дарун дидаам чун мардумак ҷо доштӣ

در درون دیده‌ام چون مردمک جا داشتی

Гаштаам давр аз ту чун мроти орӣ аз шуъӯр

گشته‌ام دور از تو چون مرآت عاری از شعور

Туғрули айёмӣ ки будам аз длоромми ҷудо

طغرل ایامی که بودم از دلارامم جدا

Назм кардам ин ғазал дар қабри Айюби сабур

نظم کردم این غزل در قبر ایوب صبور