эй оризи гулгуни ту аз бодаи гҳрриз

ای عارض گلگون تو از باده گهرریز

Шамшери ҷафои ту буд бар сари ман тез

شمشیر جفای تو بود بر سر من تیز

Абрӯии ту хам гаштааст аз бори тағофул

ابروی تو خم گشته است از بار تغافل

Аз бода нозаст қадаҳи чашми ту лабрез

از باده ناز است قدح چشم تو لبریز

Дар пеши ғамати тавсани умрам буд акнӯн

در پیش غمت توسن عمرم بود اکنون

Монандаи хингӣ ки кашад заҳмати маҳмиз

ماننده خنگی که کشد زحمت مهمیز

Ҳар рӯз на синаи деҳқони муҳаббат

هر روز نه سینه دهقان محبت

Гардӣда зи шавқи ту чу ғарболи шррбиз !

گردیده ز شوق تو چو غربال شرربیز!

эй дил агарат орзӯии айш давом аст

ای دل اگرت آرزوی عیش دوام است

Навъе кун ва бар домани он зулф биёвез !

نوعی کن و بر دامن آن زلف بیاویز!

Вақтаст ки осон надиҳӣ доманаш аз каф

وقت است که آسان ندهی دامنش از کف

Имрӯз ки як шамс дигар нест ба табриз !

امروز که یک شمس دگر نیست به تبریز!

Зинҳори адаби пешаи намои байн ки чаҳ ҳо дид

زنهار ادب پیشه نما بین که چه‌ها دید

Аз номаи пайғамбари мо хусрави парвиз ? !

از نامه پیغمبر ما خسرو پرویز؟!

Ғифлат нашавад бадарғаи роҳи умедат

غفلت نشود بدرقه راه امیدت

То чанд чу махмали ту азин хоби гарони хез !

تا چند چو مخمل تو ازین خواب گران خیز!

Ин водӣ ишқаст пар аз шеб ва фароз аст

این وادی عشق است پر از شیب و فراز است

Ошиқ нае албата азин бодия бигурез

عاشق نه‌ای البته ازین بادیه بگریز

Шуд дофеъи савдои ту то чини ҷабинаш

شد دافع سودای تو تا چین جبینش

Сифрот фузунаст ту аз сирка мапарҳез !

صفرات فزون است تو از سرکه مپرهیز!

Туғрул шудам ошуфтаи ин мисраи бедил

طغرل شدم آشفته این مصرع بیدل

эй хок ба хӯни хуфтаи ғубор дигар ангез !

ای خاک به خون خفته غبار دگر انگیز!