Ҳар кас ки пар аз бода ишқаст аёғш

هر کس که پر از باده عشق است ایاغش

Ҷузи буии гул айш набошад ба димоғаш

جز بوی گل عیش نباشد به دماغش

Чун сарви зи ташвиши таъаллуқ буд озод

چون سرو ز تشویش تعلق بود آزاد

Онро ки з хокистар қамарӣаст суроғаш

آن را که ز خاکستر قمریست سراغش

Чун лолаи дарин боғ ба найранги муҳаббат

چون لاله درین باغ به نیرنگ محبت

Карданд нишони тавсани умри ту зи доғаш

کردند نشان توسن عمر تو ز داغش

Рафтам ба тамошои баҳори чамани ишқ

رفتم به تماشای بهار چمن عشق

Ҷузи сунбули ошуфта дигар нест ба боғаш

جز سنبل آشفته دگر نیست به باغش

Як зарраи ?герати меҳр ва вафо ҳаст тавон кард

یک ذره گرت مهر و وفا هست توان کرد

Аз сояи анқои асари ранги суроғаш

از سایه عنقا اثر رنگ سراغش

Ҳар кас ки буд оташи савдо ба сар ӯ

هر کس که بود آتش سودا به سر او

Равшан буд аз равғани парвонаи чароғаш

روشن بود از روغن پروانه چراغش

Роҳӣаст зи тақлид ки дар боғи ҳақиқат

راهیست ز تقلید که در باغ حقیقت

Ёд аз равиш Кебек диҳад ҷилваи зоғаш

یاد از روش کبک دهد جلوه زاغش

Сармояи сад айш ба як зарра насинҷид

سرمایه صد عیش به یک ذره نسنجد

Дар зовияи ғам буд онро ки фироқаш

در زاویه غم بود آن را که فراغش

эй сӯхтаи доғ ҳавас бигузар азин ғам

ای سوخته داغ هوس بگذر ازین غم

Аз бас ки надории хабари лолаи боғаш !

از بس که نداری خبر لاله باغش!

Туғрул ба ҷаҳонӣ надаҳум мисраи бедил

طغرل به جهانی ندهم مصرع بیدل

Хуршед на ҷинсӣаст ки ҷӯӣ ба чароғаш !

خورشید نه جنسی است که جویی به چراغش!