эй ба хӯбӣ дар миёни хубрӯёни мӯътариф

ای به خوبی در میان خوبرویان معترف

Ҷабҳаи гули рост аз шарми рахти доғи клФ !

جبهه گل راست از شرم رخت داغ کلف!

Гарчи дар банди ҷунунам лек ҳрсў ме кашад

گرچه در بند جنونم لیک هرسو می‌کشد

Домани зулфаши гиребони маро аз ҳар тараф

دامن زلفش گریبان مرا از هر طرف

Хок гардидам ба роҳаш бар умеди интизор

خاک گردیدم به راهش بر امید انتظار

Гар расад поиш ба фарқами бас буд инам шараф !

گر رسد پایش به فرقم بس بود اینم شرف!

Пой на дар водии ғами доман аз олам бикаш

پای نه در وادی غم دامن از عالم بکش

То ба кӣ пайчии сари худ дар гиребон чун кашф ? !

تا به کی پیچی سر خود در گریبان چون کشف؟!

Хондаам дарси муҳаббати пеши устоди ҷунун

خوانده‌ام درس محبت پیش استاد جنون

Шуд азони асрори ишқ ӯ диламро мнкшФ

شد ازآن اسرار عشق او دلم را منکشف

Нест ин саҳрои олами ҷузи чарогоҳи дўоб

نیست این صحرای عالم جز چراگاه دوآب

То ба кӣ чашм ту бошад ҳамчуи ҳайвон дар алаф ? !

تا به کی چشم تو باشد همچو حیوان در علف؟!

Магзар аз ойини неконе ки буданд қабл азин

مگذر از آیین نیکانی که بودند قبل ازین

Рафтагони рафтанди андари суннати аҳли слФ

رفتگان رفتند اندر سنت اهل صلف

Бо ҳунар бигузар ту аз ғаввосии баҳри сухан

با هنر بگذر تو از غواصی بحر سخن

Брнёид дар қимат аз дарун ҳар садаф

برنیاید در قیمت از درون هر صدف

Бас ки дар малики маъонии ман нишони шӯҳратам

بس که در ملک معانی من نشان شهرتم

Сина ман шуд азони тири ҳаводисро ҳадаф

سینه من شد ازآن تیر حوادث را هدف

Сад дар маънӣ ба силки назм май орм вале

صد در معنی به سلک نظم می‌آرم ولی

Нест саррофӣ ки созад фарқи гавҳар аз хзФ

نیست صرافی که سازد فرق گوهر از خزف

Бандае аз бандагони ҳазрати ишқам кунун

بنده‌ای از بندگان حضرت عشقم کنون

Гарчи бошам дар қатори оли султони Наҷаф

گرچه باشم در قطار آل سلطان نجف

Офарин бар мисраи бедил ки туғрул гуфта аст

آفرین بر مصرع بیدل که طغرل گفته است

Нотавонӣ олимӣ дорад такаллуф бар тараф

ناتوانی عالمی دارد تکلف بر طرف