Баландаст аз фалаки мأўои бедил

بلند است از فلک مأوای بیدل

Набошад ҳеҷ касро ҷои бедил !

نباشد هیچ کس را جای بیدل!

Намоями тўтёии дидаи хеш

نمایم توتیای دیده خویش

Агар ёбам ғубори пои бедил

اگر یابم غبار پای بیدل

Надидам аз сухангӯёни олам

ندیدم از سخنگویان عالم

Касеро дар ҷаҳони ҳамтои бедил

کسی را در جهان همتای بیدل

Агар кӯҳ аст бошад таври сино

اگر کوه است باشد طور سینا

Вагар дарё буд дарёии бедил !

وگر دریا بود دریای بیدل!

Дили афлокро созад мушаббак

دل افلاک را سازد مشبک

Ливои ҳиммати волои бедил !

لوای همت والای بیدل!

Ба мижгон метавонам кард берун

به مژگان می‌توانم کرد بیرون

Агар хории хулд дар пои бедил !

اگر خاری خلد در پای بیدل!

намеёбам кунун холии дилам ро

نمی‌یابم کنون خالی دلم را

Замонӣ аз ғаму савдои бедил

زمانی از غم و سودای بیدل

Қабои атлас на чархи гардун

قبای اطلس نه چرخ گردون

Буд кӯтоҳ бар болои бедил !

بود کوتاه بر بالای بیدل!

Ба рифъат бартараст аз кӯҳи туғрул

به رفعت برتر است از کوه طغرل

Ҷаноби ҳазрати мирзои бедил !

جناب حضرت میرزای بیدل!