То ба авҷ дилбарӣ зад ахтараши дунбола ро
تا به اوج دلبری زد اخترش دنباله را
Моҳ дар оғӯши худ гум кард хати ҳола ро
ماه در آغوش خود گم کرد خط هاله را
Серума аз бахти сияҳ дар коми фарёд ман аст
سرمه از بخت سیه در کام فریاد من است
Аз сапанди мо шунидан нест ҳаргизи ноларо !
از سپند ما شنیدن نیست هرگز ناله را!
Доғи савдои хаёли васли ту барадам ба хок
داغ سودای خیال وصل تو بردم به خاک
наменабинӣ дар мазори ман ба ғайр аз лоларо !
مینبینی در مزار من به غیر از لاله را!
Ҷон диҳад чун мӯъҷизи исо ба ҳангоми сухан
جان دهد چون معجز عیسی به هنگام سخن
Лаҳҷаи лаъли лаб ӯ мурдаи садсоларо !
لهجه لعل لب او مرده صدساله را!
Сӯхти андари миҷмари ишқаши дилам ҳамчун сапанд
سوخت اندر مجمر عشقش دلم همچون سپند
Муҳаррам ин менакардам соғари бтхонаҳ ро
محرم این می نکردم ساغر بتخانه را
Нисбати сӯзи даруни ман ба ашк ғайр кард
نسبت سوز درون من به اشک غیر کرد
Имтиёзӣ аз гавҳар ҳаргиз набошад жоларо ? !
امتیازی از گوهر هرگز نباشد ژاله را؟!
Туғрул аз савдоӣ ӯ шуд то дилами оташи насаб
طغرل از سودای او شد تا دلم آتش نسب
Май нишонди барқи оҳами шуълаи ҷувола ро
مینشاند برق آهم شعله جواله را