зи меъмори харобии бас ки ҳамчун ганҷи маъмурам

ز معمار خرابی بس که همچون گنج معمورم

Чу марҳами оқибат гул мекунад аз захми носўрм

چو مرهم عاقبت گل می‌کند از زخم ناسورم

Ҷузи оҳанг муҳаббат нест дар мизроби ман дигар

جز آهنگ محبت نیست در مضراب من دیگر

Ҳамин « ушшоқ » меояд ба гӯш аз сози танбурам

همین «عشاق » می‌آید به گوش از ساز تنبورم

Марои андешаи ҳиҷру хаёли васл кӣ бошад ? !

مرا اندیشه هجر و خیال وصل کی باشد؟!

Ба завқи кӯй ӯ наояд ба хотири ҷинати ҳурам

به ذوق کوی او نآید به خاطر جنت حورم

Маро ҳарчанд саҳрои ҷунун чун лола маскан шуд

مرا هرچند صحرای جنون چون لاله مسکن شد

Вале аз улфати доғи ғам ӯ сахти масрурам

ولی از الفت داغ غم او سخت مسرورم

Накардам бо адиби ишқи ҷузи машқи ҷунуни дигар

نکردم با ادیب عشق جز مشق جنون دیگر

Агар оҳии кашам дар базм ӯ чун шамъи маъзӯрам

اگر آهی کشم در بزم او چون شمع معذورم

Ҳамин баси нашъаи кайфияти хамёзаи шавқаш

همین بس نشئه کیفیت خمیازه شوقش

Ба соғар улфатӣ дорад нигоҳи чашми махмурам

به ساغر الفتی دارد نگاه چشم مخمورم

Азони рӯзӣ ки ман дар водии ҳиҷраш ватан дорам

ازآن روزی که من در وادی هجرش وطن دارم

Набошад субҳи ъушрат дар пас ин шоми диҷўрм

نباشد صبح عشرت در پس این شام دیجورم

зи султон ғамаш набӯд ба тғроиии мисоли ман

ز سلطان غمش نبود به طغرایی مثال من

Ба ғайр аз сояи бахти сиёҳи хеши маншурам

به غیر از سایه بخت سیاه خویش منشورم

Қалам аз баҳри таҳрирати зи чӯби дор май бояд

قلم از بهر تحریرت ز چوب دار می‌باید

Ки то банависӣ шарҳи қиссаҳои хӯни Мансурам

که تا بنویسی شرح قصه‌های خون منصورم

Ҳазорон офарини туғрул ба аҷзи ҳазрати бедил

هزاران آفرین طغرل به عجز حضرت بیدل

зи дашт бехудӣ меоем аз вазъи адаби даврам

ز دشت بی‌خودی می‌آیم از وضع ادب دورم