Адаби сармоя ишқам мапурс аз шухии нозам
ادب سرمایه عشقم مپرس از شوخی نازم
Навой нағма « ушшоқ » дорад пардаи созам
نوای نغمه «عشاق » دارد پردهسازم
Чу не май хостами ман нолае созами зи ҳиҷронаш
چو نی میخواستم من نالهای سازم ز هجرانش
Хаёли зулф ӯ шуд монеъи ҷавлони овозам
خیال زلف او شد مانع جولان آوازم
Наме тарсами ман аз расвои худ лек азони тарсам
نمیترسم من از رسوایی خود لیک ازآن ترسم
Ки ифшо гардад аз ишқаш чу маҷнӯн бар муллои розам
که افشا گردد از عشقش چو مجنون بر ملا رازم
Бам ва зер хамӯшӣ кӣ кунад мизроби ман дигар ? !
بم و زیر خموشی کی کند مضراب من دیگر؟!
Ба ғайр аз сози қонӯни ту оҳангӣ наме созам !
به غیر از ساز قانون تو آهنگی نمیسازم!
з фарзин кардаам аспи ҳавас аз баҳри он шҳрх
ز فرزین کردهام اسپ هوس از بهر آن شهرخ
Бисоти оризаши нрдисти ман шатранҷ май бозам
بساط عارضش نردیست من شطرنج میبازم
Фиғону нолау оҳи марои ҳаргиз ту нишнидӣ
فغان و ناله و آه مرا هرگز تو نشنیدی
Расад имрӯз дар гӯши масеҳо гарчи овозам
رسد امروز در گوش مسیحا گرچه آوازم
Наомад домани васли ту эй ма бар кафами ҳаргиз
نآمد دامن وصل تو ای مه بر کفم هرگز
Агар чанде ки чун мади нигаҳ ҳар сӯй ме тозам
اگر چندی که چون مد نگه هر سوی میتازم
Азони рӯзӣ ки фикрам дар шикори сайд маънӣ шуд
ازآن روزی که فکرم در شکار صید معنی شد
Ба шухӣ чун кабӯтар аз нигаҳ дар дидаи бозам
به شوخی چون کبوتر از نگه در دیده بازم
Ғуруру ноз то кӣ манъи эҳсон ту месозад ? !
غرور و ناز تا کی منع احسان تو میسازد؟!
Хушо рӯзӣ ки бо ним нигаҳсозӣ сарафрозам !
خوشا روزی که با نیمنگه سازی سرافرازم!
Ғубори дидаи халқамгар аз бе толеъии лекин
غبار دیده خلقم گر از بیطالعی لیکن
Миёни аҳли маънӣ дар чаман чун сарви мумтозам
میان اهل معنی در چمن چون سرو ممتازم
Худоро як назар кун ҷониби саҳари ҳалоли ман
خدا را یک نظر کن جانب سحر حلال من
Агар чанде ки пайғамбари ним кам нест эъҷозам !
اگر چندی که پیغمبر نیم کم نیست اعجازم!
Хушами туғрули ман аз мазмуни бонги қул қул бедил
خوشم طغرل من از مضمون بانگ قل قل بیدل
Агар соқии зи мавҷи бодаи бандади ришта бар созам !
اگر ساقی ز موج باده بندد رشته بر سازم!