Чу май аз оташи шавқи висоли ёр дар ҷӯшам
چو می از آتش شوق وصال یار در جوشم
Ба сад мизроб метозад фиғонам лек хомӯшам
به صد مضراب میتازد فغانم لیک خاموشم
Агар чанде ки чун сарвами дарин гулшан ба озодӣ
اگر چندی که چون سروم درین گلشن به آزادی
Ғуломи ҳамтеми ҷузи ҳалқа ӯ нест дар гӯшам
غلام همتم جز حلقه او نیست در گوشم
Насиб аз қисмати ҷоми азал бо ман
نصیب از قسمت جام ازل با من
Масаъла Эй дорам валикини пунбаи дргўшм
مسئلهای دارم ولیکن پنبهدرگوشم
Хеш то додам Аннани сабру тоқат ро
خویش تا دادم عنان صبر و طاقت را
Ёди пои бӯсаши рафта аз ман пештари ҳушам !
یاد پایبوسش رفته از من پیشتر هوشم!
Зони рӯзӣ ки ҷонам шуд нишони новаки тираш
زآن روزی که جانم شد نشان ناوک تیرش
зи бори ишқ ӯ хам гашта монанди камони дӯшам
ز بار عشق او خم گشته مانند کمان دوشم
Таҷарруди машрабами осӯдаи андари бистари роҳат
تجرد مشربم آسوده اندر بستر راحت
Ба ғайр аз шоҳид маънӣ намебошад дар оғӯшам
به غیر از شاهد معنی نمیباشد در آغوشم
Ғариқи лаҷаи ишқам чаҳ май пурсӣ зи аҳволам ? !
غریق لجه عشقم چه میپرسی ز احوالم؟!
Ватан дар ҷайб худ дорам ҳубоби хонаи брдўшм !
وطن در جیب خود دارم حباب خانهبردوشم!
намебошад либосӣ дар бар ман ғайри урёнӣ
نمیباشد لباسی در بر من غیر عریانی
Надорам кисвати дигари зи олами чашм май пӯшам
ندارم کسوت دیگر ز عالم چشم میپوشم
Баради ҳуш аз серуми туғрули ҳамин як мисраи бедил
برد هوش از سرم طغرل همین یک مصرع بیدل
Ҷаҳони таъбир буд онҷо ки ман хоби фаромӯшам
جهان تعبیر بود آنجا که من خواب فراموشم