Марҳабо эй дилбари симини тани симини бадан

مرحبا ای دلبر سیمین‌تن سیمین‌بدن

Ҷаъди мишкӣнат буд дар гардани ҷонами расан !

جعد مشکینت بود در گردن جانم رسن!

То хами абрӯии пайваст ту шуд миҳроби мо

تا خم ابروی پیوست تو شد محراب ما

Фарз омад саҷда бо перу ҷавону марду зан

فرض آمد سجده با پیر و جوان و مرد و زن

Ин ҳамаи бедод ё раб аз куҷои омухтӣ

این همه بیداد یا رب از کجا آموختی

Ҳбзои норафта аз лаъли лабати буии лбн ? !

حبذا نارفته از لعل لبت بوی لبن؟!

Аз ҳарими даргаи худ давр кун ағёр ро

از حریم درگه خود دور کن اغیار را

Зоғро лоиқ набошад ошёни андари чаман !

زاغ را لایق نباشد آشیان اندر چمن!

Дидаам хубони оламро ба хӯбӣ кӣ буд

دیده‌ام خوبان عالم را به خوبی کی بود

Чун ту шухӣ дар миёни хубрӯёни змн ? !

چون تو شوخی در میان خوبرویان زمن؟!

Бӯе аз зулфаш ба чини мустуҷиби ғавғо буд

بویی از زلفش به چین مستوجب غوغا بود

Ин қумоши фитнаро кас чун баради сӯии хутан ? !

این قماش فتنه را کس چون برد سوی ختن؟!

Ҳамчуи ман туғрул касе дар ъушрати ободи ҷаҳон

همچو من طغرل کسی در عشرت‌آباد جهان

Бикри маъниро наёвардаст дар ақди сухан !

بکر معنی را نیاوردست در عقد سخن!