То кашад аз рухи ниқоби он моҳи симини соқи ман

تا کشد از رخ نقاب آن ماه سیمین‌ساق من

Ғӯта дар ҳайрат занад ин дидаи муштоқи ман

غوطه در حیرت زند این دیده مشتاق من

Тоқ абрӯяш бидидам ҷуфт кулуфт шуд дилам

طاق ابرویش بدیدم جفت کلفت شد دلم

Рафт дар савдоӣ ӯ бар боди ҷуфту тоқи ман !

رفت در سودای او بر باد جفت و طاق من!

Бар серуми афтода то савдои он ширини сухан

بر سرم افتاده تا سودای آن شیرین‌سخن

намесазад бар каҳкашон паҳлу занад қлпоқи ман !

می‌سزد بر کهکشان پهلو زند قلپاق من!

Моаш дили додем чун гандум ба ишқ ӯ нухуд

ماش دل دادیم چون گندم به عشق او نخود

Қисмати симурғ ғам шуд арзану қўноқи ман

قسمت سیمرغ غم شد ارزن و قوناق من

Гӯшт аз тан рафт охир дар ҳавои васл ӯ

گوشت از تن رفت آخر در هوای وصل او

Монад дар саҳрои ҳиҷрони устихони қоқи ман !

ماند در صحرای هجران استخوان قاق من!

То бидидам соқи симинаши дилам бемор шуд

تا بدیدم ساق سیمینش دلم بیمار شد

Ҳбзои қурбони соқ ӯ тани носоқи ман !

حبذا قربان ساق او تن ناساق من!

Дар ҷаҳон мисли қадаш чоқам намегирад дигар

در جهان مثل قدش چاقم نمی‌گیرد دگر

Бас ки чун сарви қад ӯ рост бошад чоқи ман

بس که چون سرو قد او راست باشد چاق من

Аз камон бо зарби бозуи рост тир ояд бурун

از کمان با ضرب بازو راست تیر آید برون

Шуд рақиби каҷи саодати рост аз шаллоқи ман

شد رقیب کج‌سعادت راست از شلاق من

Туғрули авҷи камолами сайд маънӣ ме кунам

طغرل اوج کمالم صید معنی می‌کنم

Лафз бемаънӣ буд беҷо макун итлоқи ман !

لفظ بی‌معنی بود بی‌جا مکن اطلاق من!