Ба ёди хандаи он лаъл мегаван

به یاد خنده آن لعل میگون

Шудам чун ғунча дар ин боғи длхўн

شدم چون غنچه در این باغ دلخون

Саводи зулф ӯ шуд сари хати ман

سواد زلف او شد سر خط من

Буд сармашқи ман ин бахти вожўн

بود سرمشق من این بخت واژون

Ниҳоли қоматаш мумтоз бошад

نهال قامتش ممتاز باشد

Ба боғи эътибор аз сарви мавзун

به باغ اعتبار از سرو موزون

Каш аз ранги ҳинои дасти ҳавас ро

کش از رنگ حنا دست هوس را

Ки аз хӯнам буд пои ту гулгун !

که از خونم بود پای تو گلگون!

зи ҳиҷрони ту дарёии сиришкам

ز هجران تو دریای سرشکم

Талотум мекунад чун мавҷи Ҷайҳун

تلاطم می‌کند چون موج جیحون

Ба ҳам оғишта дар сурху сифедӣ

به هم آغشته در سرخ و سفیدی

Рахш монанди барфу қатраи хӯн

رخش مانند برف و قطره خون

Ба назд кӯҳкани яксони намояд

به نزد کوهکن یکسان نماید

Фарозу шеби кӯҳу дашту ҳомӯн

فراز و شیب کوه و دشت و هامون

Буд ранги рухи узрои зи Вомиқ

بود رنگ رخ عذرا ز وامق

Тарози домани Лайлии зи маҷнӯн

طراز دامن لیلی ز مجنون

Ба ёди наргису зулфи ту туғрул

به یاد نرگس و زلف تو طغرل

Шудам чун айни коф ва ҳалқа навен !

شدم چون عین کاف و حلقه نون!