Сарв ва санавбар шуд хаҷал аз қомати зебоӣ ӯ
سرو و صنوبر شد خجل از قامت زیبای او
Ошуфтаи сунбул бо саман аз зулфи ънбрсоӣ ӯ
آشفته سنبل با سمن از زلف عنبرسای او
Як сӯи даридаи перҳани гул аз гули рӯйиши нигар
یک سو دریده پیرهن گل از گل رویش نگر
Хӯни баста дар дили ғунчаро дигари тарафи савдоӣ ӯ
خون بسته در دل غنچه را دیگر طرف سودای او
Дар дили ҳавои ишқ ӯ доғаст чун ман лолаи ҳам
در دل هوای عشق او داغست چون من لاله هم
Тирӣ куҷо нанашастааст аз наргиси Шаҳлоӣ ӯ ? !
تیری کجا ننشسته است از نرگس شهلای او؟!
Чун аз хиромон рафтанаши шамшод ҳасрат оварад
چون از خرامان رفتنش شمشاد حسرت آورد
Ваа ин чаҳ қад ва қомат аст ҷонаст сар то пой ӯ ? !
وه این چه قد و قامت است جانست سر تا پای او؟!
Ояд агар сӯии чаман сарсабз гардад анҷуман !
آید اگر سوی چمن سرسبز گردد انجمن!
Хизри набӣ пайдо шавад аз нақши хоки пой ӯ !
خضر نبی پیدا شود از نقش خاک پای او!
Нолам чу не аз давриаш рӯзу шабу шому саҳар
نالم چو نی از دوریاش روز و شب و شام و سحر
Бошад насиб ман шавад як ҷуръа аз саҳбоӣ ӯ
باشد نصیب من شود یک جرعه از صهبای او
Аз баси ғуломи даргааши гаштанд яксар содиқон
از بس غلام درگهش گشتند یکسر صادقان
Туғрули ғулом содиқаст гулшан буд мأўоӣ ӯ !
طغرل غلام صادق است گلشن بود مأوای او!