Ёди айёмӣ ки сӯии мо хиромӣ доштӣ
یاد ایامی که سوی ما خرامی داشتی
Бо каф аз майхонаи алтоф ҷомӣ доштӣ !
با کف از میخانه الطاف جامی داشتی!
Аз баҳори оризат назораам май чиди гул
از بهار عارضت نظارهام میچید گل
Чун нигаҳ дар хонаи чашмам мақомӣ доштӣ
چون نگه در خانه چشمم مقامی داشتی
Анҷумани орои базми мо ҳадиси васл буд
انجمنآرای بزم ما حدیث وصل بود
Ҳайфи гуфторӣ ки зон шукр ба комӣ доштӣ !
حیف گفتاری که زان شکر به کامی داشتی!
Аз тариқу шеваи аҳду вафои гаштии бурун
از طریق و شیوه عهد و وفا گشتی برون
Бо муруввати байни хубон гарчи номӣ доштӣ
با مروت بین خوبان گرچه نامی داشتی
Муждау пайғоми қосид буд анфоси Масеҳ
مژده و پیغام قاصد بود انفاس مسیح
Аз лаби ҷони бахш бо могар паёмӣ доштӣ !
از لب جانبخش با ما گر پیامی داشتی!
Хос буд мари омроу ом буд мари хос ро
خاص بود مر عام را و عام بود مر خاص را
Аз навозишҳо ки лутфи хос ва омӣ доштӣ
از نوازشها که لطف خاص و عامی داشتی
Кулбаи мо туғрул аз хуршед партав ме занад
کلبه ما طغرل از خورشید پرتو میزند
Сӯии ин кошона гуё сайр намедоштӣ !
سوی این کاشانه گویا سیر بامی داشتی!