Бас ки дар кӯҳи балои ҳам санг Фарҳодем мо
بس که در کوه بلا همسنگ فرهادیم ما
Шишаи ҷамъияти хайли призодими мо !
شیشه جمعیت خیل پریزادیم ما!
Қасри бунёди дили мо лоиқ таъмир нест
قصر بنیاد دل ما لایق تعمیر نیست
Махзан ганҷем ва аз вайронӣ ободем мо !
مخزن گنجیم و از ویرانی آبادیم ما!
Он қадри сар то ба пои сӯрати фироқаш хонда ем
آنقدر سر تا به پا صورت فراقش خواندهایم
Пой то сари ҳамчуи тор соз фарёдем мо !
پای تا سر همچو تار ساز فریادیم ما!
Оби теғашро агар инаст чун оташи асар
آب تیغش را اگر اینست چون آتش اثر
Оқибат ҳамчун ғубори хок бар бодайми мо !
عاقبت همچون غبار خاک بر بادیم ما!
Серума шуд то чашми моро гирди чини доманаш
سرمه شد تا چشم ما را گرد چین دامنش
Дар татаббуъи хонаи чин нақш беҳзодем мо !
در تتبعخانه چین نقش بهزادیم ما!
Шона шуд муҳаррам ба зулфи ориз чун офтоб
شانه شد محرم به زلف عارض چون آفتاب
Зон сабаб чун сояи зер нахл шамшодем мо !
زان سبب چون سایه زیر نخل شمشادیم ما!
Гар нхўондстими зи ойини хиради ҳарфӣ вале
گر نخواندستیم ز آیین خرد حرفی ولی
Дар дабистони ҷунун сармашқ устодем мо !
در دبستان جنون سرمشق استادیم ما!
Нест мазмунии зи қуллоби каманди мо бурун
نیست مضمونی ز قلاب کمند ما برون
Дар паии сайди маъонии бас ки сайёдем мо !
در پی صید معانی بس که صیادیم ما!
Нахл ӯро дар чамани дидеми ҳрсўи ҷилва гар
نخل او را در چمن دیدیم هرسو جلوهگر
Ҳамчуи қамарии пойбанд сарв озодем мо
همچو قمری پایبند سرو آزادیم ما
Кӯси навбати зан ба мо дар ъушрати ободи ҷаҳон
کوس نوبت زن به ما در عشرتآباد جهان
Дар арӯси бикри маънии бас ки домодем мо !
در عروس بکر معنی بس که دامادیم ما!
Ҳбзои туғрул ки бедил месарояд мисраӣ
حبذا طغرل که بیدل میسراید مصرعی
Ҳамчуи анқо бениёз арз эҷодем мо !
همچو عنقا بینیاز عرض ایجادیم ما!