Ҳар кро бошад гузар бар кулбаи аҳзони мо

هر کرا باشد گذر بر کلبه احزان ما

Нашканад ҷузи қурси маи ноне дигар аз хон мо

نشکند جز قرص مه نانی دگر از خوان ما

То ба кӣ бар нағмаи носози мо гӯшӣ наҳй

تا به کی بر نغمه ناساز ما گوشی نهی

Кӣ ба ҷузи савт фироқ ояд дигар зоФғони мо ? !

کی به جز صوت فراق آید دگر زافغان ما؟!

Аз пари анқо талаб кун муддаои хештан

از پر عنقا طلب کن مدعای خویشتن

Гар ғубории орзӯи дории ту аз домони мо

گر غباری آرزو داری تو از دامان ما

Домани мо чун гуҳари назри гиребон буду бас

دامن ما چون گهر نذر گریبان بود و بس

Рафт чун авроқи гули ҷамъияти сомони мо

رفت چون اوراق گل جمعیت سامان ما

Ошиқонро хоксории кисвати ранг ва вафост

عاشقان را خاکساری کسوت رنگ و وفاست

Ҷузи либос ишқ набӯд бар тани урёни мо

جز لباس عشق نبود بر تن عریان ما

Аз шикасти эиътибороти ҷаҳон ғофил мабош

از شکست اعتبارات جهان غافل مباش

Дар назар ойӣна бошад сӯрати имкони мо

در نظر آیینه باشد صورت امکان ما

Хишти зери буқъа мо бошад аз хоки адам

خشت زیر بقعه ما باشد از خاک عدم

Ваҳм ободӣ надорад хонаи вайрони мо

وهم‌آبادی ندارد خانه ویران ما

Сафҳаи ҷузви дили моро ки бешероза аст

صفحه جزو دل ما را که بی‌شیرازه است

Лутф бошад бигузаригар аз сари нисёни мо

لطف باشد بگذری گر از سر نسیان ما

Мад эҳсонаст абрӯии хами пайваст ӯ

مد احسان است ابروی خم پیوست او

Тӯҳфа бошад пеши шамшери вай акнӯн ҷони мо

تحفه باشد پیش شمشیر وی اکنون جان ما

Туғрул аз домон ӯ то дасти мо кӯтоҳ шуд

طغرل از دامان او تا دست ما کوتاه شد

Ашк ҳасрат мечакад ҳар лаҳза аз мижгони мо

اشک حسرت می‌چکد هر لحظه از مژگان ما