Ҳарки омад ба сӯии хонаи мо

هرکه آمد به سوی خانه ما

Хонд шаҳи байти остонаи мо

خواند شه‌بیت آستانه ما

Сози ушшоқ мо навой ту шуд

ساز عشاق ما نوای تو شد

Ин буд то абади таронаи мо !

این بود تا ابد ترانه ما!

Бас ки маҷнӯн водӣ ишқем

بس که مجنون وادی عشقیم

Гашти олами пар аз фасонаи мо

گشت عالم پر از فسانه ما

Ҷузи парешонеи кас наме фаҳмад

جز پریشانی کس نمی‌فهمد

Як сари мӯи забони шонаи мо

یک سر مو زبان شانه ما

Пари анқо нишон ҳастӣ мост

پر عنقا نشان هستی ماست

Кӣ расад тир бар нишонаи мо ? !

کی رسد تیر بر نشانه ما؟!

Шоҳбозими мо ба сайди сухан

شاهبازیم ما به صید سخن

Авҷ маънӣаст ошиёнаи мо !

اوج معنی است آشیانه ما!

Шаҳд мазмун гирифт роҳи нафас

شهد مضمون گرفت راه نفس

То ки хомӯшии баҳонаи мо

تا که خاموشی بهانه ما

Аз адами омадем то ба вуҷӯд

از عدم آمدیم تا به وجود

Ҳамчу мо нест дар замонаи мо !

همچو ما نیست در زمانه ما!

Баҳр ишқему қулзуми маънӣ

بحر عشقیم و قلزم معنی

Нест пайдо вале каронаи мо !

نیست پیدا ولی کرانه ما!

Бас ки деҳқон мазраъ амалем

بس که دهقان مزرع عملیم

Дили дамад лек ҷои донаи мо

دل دمد لیک جای دانه ما

Туғрулами маҳви мисраи бедил

طغرلم محو مصرع بیدل

Ҷабҳа сӯзаст остонаи мо !

جبهه سوز است آستانه ما!