Моҳ дар пеши рахти як лмъаҳ бошад аз сароб
ماه در پیش رخت یک لمعه باشد از سراب
Гули зи девони ҷамолати як варақ аз сад китоб
گل ز دیوان جمالت یک ورق از صد کتاب
Фикри зулфати доштами шавқат ба дил зад оташӣ
فکر زلفت داشتم شوقت به دل زد آتشی
Сӯхтами чандон ки печидам ба худ зини печу тоб
سوختم چندان که پیچیدم به خود زین پیچ و تاب
Оризӣ чун меҳри дории зоаҳи мо ғофил мабош
عارضی چون مهر داری زآه ما غافل مباش
То нагардад офтобати тира аз ҷӯши саҳоб
تا نگردد آفتابت تیره از جوش سحاب
Аз дил зоҳид набошад баҳраи канзи ишқ ро
از دل زاهد نباشد بهره کنز عشق را
Шоҳро ҳосил нагардад мол аз малики хароб
شاه را حاصل نگردد مال از ملک خراب
Ман шаҳиди теғи ишқами дӯд оҳам шуд илм
من شهید تیغ عشقم دود آهم شد علم
Бар сари хокам гузар кун то наМонӣ аз савоб
بر سر خاکم گذر کن تا نمانی از ثواب
Тоӣри назора бо хок дар ӯ чун расад
طائر نظاره با خاک در او چون رسد
Бар фалаки ҳам поя бошад аз баландии он ҷаноб !
بر فلک همپایه باشد از بلندی آن جناب!
Дар талоши ҷустуҷӯии ҳалқаи гесуӣ ӯ
در تلاش جستجوی حلقه گیسوی او
Мавҷ дорад обила бар пой ҳар дам аз ҳубоб
موج دارد آبله بر پای هر دم از حباب
Як ҷаҳони ханҷар муҳайё кардӣ аз мижгони хеш
یک جهان خنجر مهیا کردی از مژگان خویش
То кӣ истиғнои худоро баҳри қатли ман шитоб !
تا کی استغنا خدا را بهر قتل من شتاب!
Дам ба дами ҷӯши хаёли шабнам рӯй гулаш
دم به دم جوش خیال شبنم روی گلش
зи осмон ҳасан метозад ба фарқам чун шаҳоб
ز آسمان حسن میتازد به فرقم چون شهاب
Аз нигаҳ бар рӯй ӯ сози Бами худ зин кун
از نگه بر روی او ساز بم خود زین کن
То надард аз тамошо бар Рахши тарафи ниқоб
تا ندرد از تماشا بر رخش طرف نقاب
Тираи бахтиҳо насибам шуд зи девони азал
تیرهبختیها نصیبم شد ز دیوان ازل
Сарнавиштамро қазо кардаст аз боли ғроб
سرنوشتم را قضا کردست از بال غراب
Чанд рӯзӣ шуд ки дорам бо таъаммули улфатӣ
چند روزی شد که دارم با تأمل الفتی
Шоҳиди маънии ҳамон беҳтар ки набӯд дар ҳиҷоб
شاهد معنی همان بهتر که نبود در حجاب
То зи файзи огаҳии туғрули сухан сар карда ам
تا ز فیض آگهی طغرل سخن سر کردهام
Баъди ман шоир касе дигар намебинад ба хоб
بعد من شاعر کسی دیگر نمیبیند به خواب