Ҳино аз хӯни мардуми бастаи дастат

حنا از خون مردم بسته دستت

Шудаи гулгуни ду лаъл май парастат

شده گلگون دو لعل میْ‌پرستت

Ба қатли ошиқони теғи ду абрӯат

به قتل عاشقان تیغ دو ابروت

зи мижгон саф кашида чашми мастат

ز مژگان صف کشیده چشم مستت

Ба мо калаки қазои ишқати навишта

به ما کلک قضا عشقت نوشته

Марои ошиқи ту маъшӯқ аз аластат

مرا عاشق تو معشوق از الستت

Ҷаҳони ҳасанро шоҳии мусаллам

جهان حسن را شاهی مسلم

Туро гардид аз тарз нишастат

تو را گردید از طرز نشستت

Агар андари муҳӣти ғами дили мо

اگر اندر محیط غم دل ما

Шавад моҳӣ ки тогирӣ ба шастат ? !

شود ماهی که تا گیری به شستت؟!

Ним осӯда аз ишқи ту туғрул

نیم آسوده از عشق تو طغرل

Аннани ихтиёри ман ба дастат !

عنان اختیار من به دستت!