То ниҳоли қомат ӯро санавбар чокар аст

تا نهال قامت او را صنوبر چاکر است

Дар чамани қамарии зи ҳасрати ҳамдам хокистар аст

در چمن قمری ز حسرت همدم خاکستر است

Бар субути имтиёзи ҳасанаш аз хубони даҳр

بر ثبوت امتیاز حسنش از خوبان دهر

Сабзаи хати зумурради фоми лаълаш маҳзар аст

سبزه خط زمرد فام لعلش محضر است

Дӯш дар гулшани ҳадиси ҷаъди гесуяши гузашт

دوش در گلشن حدیث جعد گیسویش گذشت

Сунбули имрӯз аз хиҷолати поймол сарсар аст

سنبل امروز از خجالت پایمال صرصر است

Дар хаёли лаъл ӯ чун ғунча бигушоем даҳан

در خیال لعل او چون غنچه بگشایم دهن

Ноқаи фикрами саропои зери бор шукраст !

ناقه فکرم سراپا زیر بار شکر است!

Бар фурӯғи дидаи миннат кӣ кашам аз тўтё

بر فروغ دیده منت کی کشم از توتیا

Мардуми чашми маро то рӯй хубон манзараст ? !

مردم چشم مرا تا روی خوبان منظر است؟!

Хости ҳушам дар шаби зулфаш шабихун оварад

خواست هوشم در شب زلفش شبیخون آورد

Шаҳна холаш гирифт кини даври шоҳ дигараст !

شحنه خالش گرفت کین دور شاه دیگر است!

Туғрул аз осеби чашми бади ҷамолашро чаҳ бок

طغرل از آسیب چشم بد جمالش را چه باک

То дилам дар оташи ишқаши сапанд миҷмараст !

تا دلم در آتش عشقش سپند مجمر است!