эй рахт чун моҳи тобон ! ваии хатат чун машки чин

ای رخت چون ماه تابان! وی خطت چون مشک چین

эй аён дар ҳар хами зулфи ту чандини ақду чин !

ای عیان در هر خم زلف تو چندین عقد و چین!

Чин бар абрӯии хам афкандан набошад хуши намо

چین بر ابروی خم افکندن نباشد خوش نما

Хуш буд чину шикан бар он ду зулфи анбарин

خوش بود چین و شکن بر آن دو زلف عنبرین

Қоматати сарвии сетгар сарв оварад лимуи бабор

قامتت سروی ست گر سرو آورد لیمو ببار

Оризати моҳии сетгар маро буд ҷобири замин

عارضت ماهی ست گر مه را بود جابر زمین

Он сияҳи холӣ ки дар кунҷ лабат дорад макон

آن سیه خالی که در کنج لبت دارد مکان

Ҳиндӯе монад ки бошад бар сари кавсари макин

هندویی ماند که باشد بر سر کوثر مکین

Холи дузди раҳзанат ҷо карда бар кунҷи лабат

خال دزد رهزنت جا کرده بر کنج لبت

Ҳеҷ дуздиро набошад ин чунин ҳзии ҳсин

هیچ دزدی را نباشد این چنین حضی حصین

Моҳ бо ақраб қарин карда ба моҳии як ду рӯз

ماه با عقرب قرین کرده به ماهی یک دو روز

Ақраби зулф ту бошад рӯзу шаб , бо маи қарин

عقرب زلف تو باشد روز و شب، با مه قرین

Мо гадоёни сари кӯии тўоим эй шоҳи ҳасан !

ما گدایان سر کوی توایم ای شاه حسن!

Дида бигушо як дамӣ , ҳоли гадоёнро бибин

دیده بگشا یک دمی، حال گدایان را ببین

Ханда меояд туро бар ҷисми расми лоғарам

خنده می آید تو را بر جسم رسم لاغرم

Ҳар киро беморӣ ишқаст кӣ гардад самин

هر که را بیماری عشق است کی گردد سمین

Дод « туркӣ »ро бидиҳ варна барам ман шикваи ?ут

داد «ترکی» را بده ورنه برم من شکوه ات

Пеши султони Наҷаф , яъне амири алмؤмнин

پیش سلطان نجف، یعنی امیر المؤمنین