Ҳошо ки зи шамшери ту парҳез кунам ман

حاشا که ز شمشیر تو پرهیز کنم من

Худро сипари ханҷари хӯн рез кунам ман

خود را سپر خنجر خون ریز کنم من

Гӯйанд ки парҳез кун аз ишқи накӯён

گویند که پرهیز کن از عشق نکویان

Аз ишқ маҳоласт ки парҳез кунам ман

از عشق محال است که پرهیز کنم من

Шабҳо зи хаёли ту ба чашмам наравад хоб

شب ها ز خیال تو به چشمم نرود خواب

Худро зФғон , мурғ саҳархез кунам ман

خود را زفغان، مرغ سحرخیز کنم من

Ҳргаҳи назарам бар лаб мегаван ту уфтад

هرگه نظرم بر لب میگون تو افتد

Паймонаи зи хӯни мижаи лаб рез кунам ман

پیمانه ز خون مژه لب ریز کنم من

Ҳар лаҳза ба ёдами лаби ширин ту ояд

هر لحظه به یادم لب شیرین تو آید

Чун суҳбатӣ аз хусрав парвиз кунам ман

چون صحبتی از خسرو پرویز کنم من

Рухсораи зеботи зи баси соф ва латиф аст

رخسارهٔ زیبات ز بس صاف و لطیف است

Озурда шавадгар назарӣ тез кунам ман

آزرده شود گر نظری تیز کنم من

Резади шукр аз лаъли лабати гоҳи такаллум

ریزد شکر از لعل لبت گاه تکلم

Ҷони бархе он лаъл шикаррез кунам ман

جان برخی آن لعل شکرریز کنم من

Сад нофаи чунин дздмш аз ҳар хам ва ҳар чин

صد نافه چنین دزدمش از هر خم و هر چین

Гар даст дар он зулф диловез кунам ман

گر دست در آن زلف دلاویز کنم من

эй тарк ! агар бози надории дил « туркӣ »

ای ترک! اگر باز نداری دل «ترکی»

Арзи ту ба шҳзодаҳ табриз кунам ман

عرض تو به شهزادهٔ تبریز کنم من