Ин ки дорӣ ба срдўш , камандаст на гесу

این که داری به سردوش، کمند است نه گیسو

Вена ки дорӣ ба биногваш камонаст на абрӯ

وین که داری به بناگوش کمان است نه ابرو

Қоматаст ин ки ту дорӣ на ки сарвии сети хиромон

قامت است این که تو داری نه که سروی ست خرامان

Кокуласт инки ту дорӣ на буд ФоФаҳи оҳӯ

کاکل است اینکه تو داری نه بود فافهٔ آهو

Гар бад-ӣни ҳасану латофати бхромии сӯии бустон

گر بدین حسن و لطافت بخرامی سوی بستان

Пеши буии сари зулфати гулу сунбули надиҳади бӯ

پیش بوی سر زلفت گل و سنبل ندهد بو

Дар чаман , сарви сеӣ дам назанад аз қаду қомат

در چمن، سرو سهی دم نزند از قد و قامت

Ба чамангар бхромӣ , ту ба ин қомати дилҷӯ

به چمن گر بخرامی، تو به این قامت دلجو

Ба ҷуз аз қомати раънои ту ва он лимуии пистон

به جز از قامت رعنای تو و آن لیموی پستان

Сарв ҳаргиз нишнидам ки диҳад миваи лиму

سرو هرگز نشنیدم که دهد میوهٔ لیمو

Боғбон бинад агар ҷилваи кунон бар лаби ҷӯят

باغبان بیند اگر جلوه کنان بر لب جویت

Баъд аз ин сарву санавбар , нанишонд ба лаби ҷӯ

بعد از این سرو و صنوبر، ننشاند به لب جو

Афкании пайкари шерон , ту зи сарпанҷаи симин

افکنی پیکر شیران، تو ز سرپنجهٔ سیمین

Шикании пушти далерон , ту аз он ғамзаи ҷодӯ

شکنی پشت دلیران، تو از آن غمزهٔ جادو

Он чаҳ сари панҷаи симин ту кардааст ба ҷонам

آن چه سر پنجهٔ سیمین تو کرده است به جانم

Ба яқинам накунад панҷаи шаҳбоз , ба тиҳу

به یقینم نکند پنجهٔ شهباز، به تیهو

Як назари зоҳид агар қиблаи абрӯӣ ту бинад

یک نظر زاهد اگر قبلهٔ ابروی تو بیند

Бегумон ӯ накунад ҷониби миҳроб , дигар рӯ

بی گمان او نکند جانب محراب، دگر رو

Гар мусаввир кашад аз хомаи шабиҳи ту санам ро

گر مصور کشد از خامه شبیه تو صنم را

Бут прессатон ба тамошоӣ ту оянд з ҳар сӯ

بت پرستان به تماشای تو آیند ز هر سو

Сар « туркӣ » набӯд лоиқи майдони ту варна

سر «ترکی» نبود لایق میدان تو ورنه

Хоҳам андохтанаш дар хами чавгони ту чун гӯ

خواهم انداختنش در خم چوگان تو چون گو