Пеш аз ин эй санам ! озори ман зори мада

پیش از این ای صنم! آزار من زار مده

Ба ман зор , аз ин беш ту озори мада

به من زار، از این بیش تو آزار مده

Ҳаст дар зулфи ту чун сайди гирифтор , дилам

هست در زلف تو چون صید گرفتار، دلم

Беш аз ин заҳмати ин сайди гирифтори мада

بیش از این زحمت این صید گرفتار مده

Тарки чашми ту ки хӯни резу ситамкор буд

ترک چشم تو که خون ریز و ستمکار بود

Дили моро ту ба он тарки ситамкори мада

دل ما را تو به آن ترک ستمکار مده

Маст чун роҳ равад такя ба девор диҳад

مست چون راه رود تکیه به دیوار دهد

Ту агар маст нае такя ба девори мада

تو اگر مست نه ای تکیه به دیوار مده

эй табиб ! аз ман бемор чаҳ хоҳии шабу рӯз ?

ای طبیب! از من بیمار چه خواهی شب و روز؟

Рӯзу шаби заҳмати ин хастаи бемори мада

روز و شب زحمت این خستهٔ بیمار مده

Дард ишқаст ва давояш набӯд ғайри висол

درد عشق است و دوایش نبود غیر وصال

Қасд таҷвиз макун , шарбати динори мада

قصد تجویز مکن، شربت دینار مده

Пеш аз ин « туркӣ » агар дил ба накӯён додӣ

پیش از این «ترکی» اگر دل به نکویان دادی

Гар пушаймонӣ аз ин кор , дигар бори мада

گر پشیمانی از این کار، دگر بار مده