Биёи соқӣ харобам кун , хароб аз як ду паймона

بیا ساقی خرابم کن، خراب از یک دو پیمانه

Ки аз мастии ниобм ҳар чаҳ ҷӯям роҳи кошона

که از مستی نیآبم هر چه جویم راه کاشانه

Ба майхона з мешуед ва бисипоред дар хокам

به میخانه ز می شویید و بسپارید در خاکم

Агар мардуми ман эй михўораҳи гон ! дар кунҷи майхона

اگر مردم من ای میخواره گان! در کنج میخانه

Ғарибона ба Кувайт кардаам дар гӯшаи манзил

غریبانه به کویت کرده ام در گوشهٔ منزل

Ҳамеи тарсами бимирам бар сари Кувайти ғарибона

همی ترسم بمیرم بر سر کویت غریبانه

Марогар май кашӣ борӣ бикаш бо теғи абрӯят

مرا گر می کشی باری بکش با تیغ ابرویت

Ки бар дасти ту шояд куштаи гирдами ман шаҳидона

که بر دست تو شاید کشته گردم من شهیدانه

Маро аз сӯхтан дар ошиқӣ парво наме бошад

مرا از سوختن در عاشقی پروا نمی باشد

Ба пеши шамъи рӯяти ҷаҳони фидои созам чу парвона

به پیش شمع رویت جهان فدا سازم چو پروانه

На танҳо оқилон девонаанд , аз саҳари чашмонат

نه تنها عاقلان دیوانه اند، از سحر چشمانت

Ки саҳари чашми ту дил май барад аз дасти девона

که سحر چشم تو دل می برد از دست دیوانه

Ба гесуии ту дили бастам , буридам дили зи умри худ

به گیسوی تو دل بستم، بریدم دل ز عمر خود

Ба ишқи ?ути ошно гаштам шудам аз ақли бегона

به عشق ات آشنا گشتم شدم از عقل بیگانه

Нтрсидми зи неши ҷони гзои ақраби зулфат

نترسیدم ز نیش جان گزای عقرب زلفت

Шабӣ бар ақраб зулфат задам дастии сафеҳона

شبی بر عقرب زلفت زدم دستی سفیهانه

Агар бар каъба рӯй ту чашми бут параст уфтад

اگر بر کعبه روی تو چشم بت پرست افتد

Барои бут парастидан , нахоҳад шуд ба бтхонаҳ

برای بت پرستیدن، نخواهد شد به بتخانه

Агар риндона бинишонам ба чашми худ туро рӯзӣ

اگر رندانه بنشانم به چشم خود تو را روزی

Ту ҳам ое барои диданам дар хонаи риндона

تو هم آیی برای دیدنم در خانه رندانه

Ба ҷомии бода мастам мекуну вонгаҳи з ман бишинав

به جامی باده مستم می کن و وانگه ز من بشنو

з « туркӣ » ин ғазалро соқио ! мастонаи мастона

ز«ترکی» این غزل را ساقیا! مستانه مستانه