Майл дорам ки бабўсам рух ҳамчун қамарат ро

میل دارم که ببوسم رخ همچون قمرت را

Бимикам бо лаби худ он лаб ҳамчун шукрат ро

بمکم با لب خود آن لب همچون شکرت را

То ғуборӣ нанишинад ба руху зулфи ту ҷоно !

تا غباری ننشیند به رخ و زلف تو جانا!

Об пошӣ кунам аз ашки басар , раҳгузарат ро

آب پاشی کنم از اشک بصر، رهگذرت را

Мумкинами нсит ки оем ба сари кӯии ту рӯзӣ

ممکنم نسیت که آیم به سر کوی تو روزی

То ки бар дидаи кашами серумаи сифат , хок дарат ро

تا که بر دیده کشم سرمه صفت، خاک درت را

Ман назар боз нагирам зи рахт эй шаҳи хубон !

من نظر باز نگیرم ز رخت ای شه خوبان!

Ба умедӣ ки зи ман боз нагирӣ ?назарет ро

به امیدی که ز من باز نگیری نظرت را

Ту чунонӣ ки зи кас боз напурсӣ хабарам ро

تو چنانی که ز کس باز نپرسی خبرم را

Ман ба ҳар кас ки расм боз бипурсам хабарат ро

من به هر کس که رسم باز بپرسم خبرت را

Рухи ту каъбау холати ЊАЉАРУЛАСВАД ва « туркӣ »

رخ تو کعبه و خالت حجرالاسود و «ترکی»

Дорад умед ки як рӯз бабўсад ҳаҷарат ро

دارد امید که یک روز ببوسد حجرت را