Дӯш омад дилбарам бо чеҳраи афрӯхта

دوش آمد دلبرم با چهرهٔ افروخته

Вази рухи афрӯхтаи ҷони ҷаҳонии сӯхта

وز رخ افروخته جان جهانی سوخته

Аз камони ғамзааш тирии маро бар дил расед

از کمان غمزه اش تیری مرا بر دل رسید

Шаст ӯ нозами аҷаб тироФкнӣ омӯхта

شصت او نازم عجب تیرافکنی آموخته

Аз нигоҳии ҷомаи сабри маро ӯ пора кард

از نگاهی جامهٔ صبر مرا او پاره کرد

Ман чу ҳрбои дида бар хуршеди рӯйиши дӯхта

من چو حربا دیده بر خورشید رویش دوخته

Гуфтамаш ҷонои зи тоби ишқи олами сӯзи ту

گفتمش جانا ز تاب عشق عالم سوز تو

Сабру тобу ҷисму ҷони вхонмонми сӯхта

صبر و تاب و جسم و جان وخانمانم سوخته

Ин вафодории з « туркӣ » бас ки бо ин муфлисӣ

این وفاداری ز «ترکی» بس که با این مفلسی

Як сари мӯии туро бо олимӣ нафурӯхта

یک سر موی تو را با عالمی نفروخته