эй ки дар ҳасан , моҳи тобоне

ای که در حسن، ماه تابانی

Аз латофат чу ҳуру ғлмонӣ

از لطافت چو حور و غلمانی

Рост гӯям ба ростии қадат

راست گویم به راستی قدت

Сарв набӯд ба ҳеҷ бастоне

سرو نبود به هیچ بستانی

На табибӣ ки мўрси дардӣ

نه طبیبی که مورث دردی

На ҳабибӣ ки душмани ҷонӣ

نه حبیبی که دشمن جانی

Ба ту муштоқами он чунон ки ба об

به تو مشتاقم آن چنان که به آب

Ташнаи хаста дар биёбоне

تشنهٔ خسته در بیابانی

Доманами пари зошку хӯн дил аст

دامنم پر زاشک و خون دل است

Гар харидор дару марҷонӣ

گر خریدار در و مرجانی

намешунидам ки нест дар ту вафо

می شنیدم که نیست در تو وفا

Чун бидидам ҳазор чандоне

چون بدیدم هزار چندانی

Хашми олӯда бо манастӣу бас

خشم آلوده با من استی و بس

Бо рақибони мудоми хандонӣ

با رقیبان مدام خندانی

Ба тариқӣ ки куштае ту маро

به طریقی که کشته ای تو مرا

Накушуд кофарӣ , мусулмонӣ

نکشد کافری، مسلمانی

Тарки чашми ту хӯн « туркӣ » рехт

ترک چشم تو خون «ترکی» ریخت

Ту магари ҳукмрони тарконе ?

تو مگر حکمران ترکانی؟