Дилам бошад асири хуби рӯе

دلم باشد اسیر خوب رویی

Нигорӣ , шӯху шнгӣ , тундхуе

نگاری، شوخ و شنگی، تندخویی

Сари ман дар хами чавгони зулфаш

سر من در خم چوگان زلفش

Буд саргаштатар гӯйии зи гӯйӣ

بود سرگشته تر گویی ز گویی

Чу ёд ояд марои миҳроби абрӯаш

چو یاد آید مرا محراب ابروش

Кунам ҳар дами зи хӯни дили вузӯе

کنم هر دم ز خون دل وضویی

зи ҳиҷри қомату мӯӣ майонаш

ز هجر قامت و موی میانش

Танам гардӣда лоғартар зи мӯе

تنم گردیده لاغرتر ز مویی

Бияфкан соқио ! хишт аз сари хам

بیفکن ساقیا! خشت از سر خم

Муаттар кун димоғамро зи бӯе

معطر کن دماغم را ز بویی

зи зуҳди хушки ҷонам дар азоб аст

ز زهد خشک جانم در عذاب است

Бидиҳ ҷомӣ китар созами гулӯе

بده جامی که تر سازم گلویی

Марои ҳамраҳи сӯй майхона мебар

مرا همره سوی میخانه میبر

Буна аз май ба дӯши ман сбўиӣ

بنه از می به دوش من صبویی

Карам кун соқио ! аз сӯзан май

کرم کن ساقیا! از سوزن می

Ҷироҳоти диламро кун руфӯе

جراحات دلم را کن رفویی

Биё « туркӣ » ту ҳам аз бодаи ишқ

بیا «ترکی» تو هم از بادهٔ عشق

Бизан ҷомӣ , барор аз синаи ҳўиӣ

بزن جامی، برآر از سینه هویی