эй парии чеҳраи ту аз сулби кадомин падарӣ !

ای پری چهره تو از صلب کدامین پدری!

Магар эй шамси дили орои ту қурси қамарӣ !

مگر ای شمس دل آرا تو قرص قمری!

Одамизода ба дайни ҳасан ва латофат набӯд

آدمیزاده به دین حسن و لطافت نبود

Ба ҳақиқати мулкӣ , гарчи ба сӯрати башарӣ

به حقیقت ملکی، گرچه به صورت بشری

Буи машк ояд аз андоми ту моро ба машом

بوی مشک آید از اندام تو ما را به مشام

Нознино ! ту магари сохта аз машк тарӣ

نازنینا! تو مگر ساخته از مشک تری

Шукр аз лаъли ту ҳангоми такаллуми резад

شکر از لعل تو هنگام تکلم ریزد

эй парӣ чеҳра надонам ту магари неи шукрӣ

ای پری چهره ندانم تو مگر نی شکری

Ба тамошои ту чу дар кӯчау бозори ое

به تماشا تو چو در کوچه و بازار آیی

Ба ту халқӣ нигаронанд з ҳар бому дарӣ

به تو خلقی نگرانند ز هر بام و دری

Ин ҷафоҳо ки кашам аз ту ба олами шабу рӯз

این جفاها که کشم از تو به عالم شب و روز

Тарсами охир ки намонад зи вуҷӯдами хабарӣ

ترسم آخر که نماند ز وجودم خبری

Пеши шамшер ҷафоят набӯд « туркӣ » ро

پیش شمشیر جفایت نبود «ترکی» را

Ба ҷузи ин пайкари маҷрӯҳи балокаши сипарӣ

به جز این پیکر مجروح بلاکش سپری