Ҳасани ту шикастаи нури маҳтоб

حسن تو شکسته نور مهتاب

Хуршеди з тоб туаст бе тоб

خورشید ز تاب توست بی تاب

Бо қиблаи абрӯии ту ҳошо

با قبلهٔ ابروی تو حاشا

Кас рӯй кунад ба сӯии миҳроб

کس روی کند به سوی محراب

Шабҳои дароз дар фироқат

شب های دراز در فراقت

Ҳошо ки ба чашм ман равад хароб

حاشا که به چشم من رود خراب

Гар тири зании хуррам ба дида

گر تیر زنی خرم به دیده

Вари заҳр диҳӣ хӯрам чу ҷлоб

ور زهر دهی خورم چو جلاب

Он кас ки диҳад зи ишқи пандам

آن کس که دهد ز عشق پندم

Бар гӯ ки гузашта аз серуми об

بر گو که گذشته از سرم آب

Аз мавҷ дигар чаҳ бим дорад

از موج دگر چه بیم دارد

Он кас ки фурӯ равад ба гирдоб

آن کس که فرو رود به گرداب

Ҷузи сабр , дигар чаҳ чора дорад

جز صبر، دگر چه چاره دارد

Моҳӣ , ки асир шуд ба қуллоб

ماهی، که اسیر شد به قلاب

Доруии алоҷи дарди ошиқ

داروی علاج درد عاشق

Чун нусха кимиёст ноёб

چون نسخهٔ کیمیاست نایاب

Аз сайли сиришк ман бипарҳез

از سیل سرشک من بپرهیز

Байтута макун ба роҳи сайлоб

بیتوته مکن به راه سیلاب

эй гавҳари тобнок ! резам

ای گوهر تابناک! ریزم

Аз дарҷи ду дидаам дар ноб

از درج دو دیده ام در ناب

« туркӣ » ба каманди ту асир аст

«ترکی» به کمند تو اسیر است

Зинҳор ба куштанаши ту мштоб

زنهار به کشتنش تو مشتاب