Он парӣ каз ман ба яғмои бардаи орому шикеб

آن پری کز من به یغما برده آرام و شکیب

Дайну дили барад аз кафам зон наргиси ҷодӯи фиреб

دین و دل برد از کفم زان نرگس جادو فریب

Орзӯ дорам ки бошад ҳалқаи чашмами рикоб

آرزو دارم که باشد حلقهٔ چشمم رکاب

Ҳар замон , кони шаҳсавор ман кунад по дар ркиб

هر زمان کان شهسوار من کند پا در رکیب

Моҳи ман бепардагар рухсор созад ошкор

ماه من بی‌پرده گر رخسار سازد آشکار

Моҳ аз шарми Рахш пинҳон кунад рух дар ҳҷиб

ماه از شرم رخش پنهان کند رخ در حجیب

Чашми масташ гарна хӯни ошиқонро рехта

چشم مستش گرنه خون عاشقان را ریخته

Пас барои чист ? дорад панҷаи доим дар хзиб

پس برای چیست دارد پنجه دایم در خضیب؟

Аз итоби боғбон ва , аз азоби неши хор

از عتاب باغبان و از عذاب نیش خار

Дар баҳорон кӣ намояди тарки гулшан , андалеб ?

در بهاران کی نماید ترک گلشن، عندلیب؟

Иллати бемории ошиқ , зи иллат ҳоҷад аст

علت بیماری عاشق ز علت‌ها جداست

Дарди ошиқ кӣ шавад ба аз мудовои табиб ?

درد عاشق کی شود به از مداوای طبیب؟

Дилбарӣ дорам таъолии аллоҳ ки аз нури Рахш

دلبری دارم تعالی الله که از نور رخش

Аршу фаршу лавҳ ва курсӣ ёфта ойину зеб

عرش و فرش و لوح و کرسی یافته آئین و زیب

Ёри ман онаст каз кӯяш чу ояд қосидӣ

یار من آن است کز کویش چو آید قاصدی

Бар машомам ояд аз сар то ба поиши буии себ

بر مشامم آید از سر تا به پایش بوی سیب

Чашм он дорам ки сӯй хештан хонд маро

چشم آن دارم که سوی خویشتن خواند مرا

Вена аҷаб набӯд ки шоҳии пурсад аз ҳоли ғариб

وین عجب نبود که شاهی پرسد از حال غریب

Ҷону дил аз шавқ , таҳти қуббааш созами нисор

جان و دل از شوق تحت قبه‌اش سازم نثار

Гар зиёрати гоҳ ӯ рӯзӣ маро гардад насиб

گر زیارتگاه او روزی مرا گردد نصیب

« тркё » дар фурқати дилдори собири шӯ , ки ҳаст

«ترکیا» در فرقت دلدار صابر شو که هست

Ҳар нишебиро фароз ва , ҳар фарозиро нишеб

هر نشیبی را فراز و هر فرازی را نشیب