Лаби лаълат , марои ором ҷон аст

لب لعلت، مرا آرام جان است

Ду чашмат , фитнаи охир замон аст

دو چشمت، فتنه آخر زمان است

Аҷаб аз холи ҳиндӯӣ ту дорам

عجب از خال هندوی تو دارم

Ки ӯро бар лаби кавсар , макон аст

که او را بر لب کوثر، مکان است

Қадати шамшод , ё сарв равон аст

قدت شمشاد، یا سرو روان است

Лабати ёқӯт , ёқӯт равон аст

لبت یاقوت، یاقوت روان است

Шудам аз ғусса чун мӯии миёнат

شدم از غصه چون موی میانت

Ки мӯӣаст инки дорӣ ё миён аст

که موی است اینکه داری یا میان است

Даҳонаст инки дорӣ , ё ки ғунча аст

دهان است اینکه داری، یا که غنچه است

Надонам ғунчааст ин ё даҳон аст

ندانم غنچه است این یا دهان است

Надорад тарки чашматгар сари ҷанг

ندارد ترک چشمت گر سر جنگ

Чаро ? пайваста бо тир ва камон аст

چرا؟ پیوسته با تیر و کمان است

Шабӣ бо ту ба сари бурдан ба умрӣ

شبی با تو به سر بردن به عمری

Марои хуштар зи умр ҷовдон аст

مرا خوشتر ز عمر جاودان است

Ҳаме хоҳам ки оем дар всоқт

همی خواهم که آیم در وثاقت

Вале хавфами ҳама аз посбон аст

ولی خوفم همه از پاسبان است

Ба умедӣ ки ое аз сафари боз

به امیدی که آیی از سفر باز

Ду гӯшам бар дароӣ корвон аст

دو گوشم بر درای کاروان است

Марон аз хеш « туркӣ »ро ки доим

مران از خویش «ترکی» را که دایم

Туро ҳамчун сегӣ бар остон аст

تو را همچون سگی بر آستان است

Чу шаҳбозаш набошад чашм бар гӯшт

چو شهبازش نباشد چشم بر گوشت

Вале қонеъ ба муштӣ устихонаст .

ولی قانع به مشتی استخوان است.