Қисми ҷоно ! ба ҷони дӯстонат

قسم جانا! به جان دوستانت

Ки дорам дӯсттар аз ҷисму ҷонат

که دارم دوست تر از جسم و جانت

Шабу рӯз аз хаёли буии зулфат

شب و روز از خیال بوی زلفت

Шудам лоғартар аз мӯии миёнат

شدم لاغرتر از موی میانت

Чакад хӯни дил аз чашмам чу ёқӯт

چکد خون دل از چشمم چو یاقوت

зи ҳиҷри лаъл чун қӯти равонат

ز هجر لعل چون قوت روانت

Маро ҳар дам расад аз синаи тирӣ

مرا هر دم رسد از سینه تیری

Аз он абрӯ ӣ хамтар аз камонат

از آن ابرو ی خم تر از کمانت

Ту ширини хандагар хндӣ ба гулзор

تو شیرین خنده گر خندی به گلزار

Нахандад ғунча аз шарми даҳонат

نخندد غنچه از شرم دهانت

Саманди хешро оҳистатар рон

سمند خویش را آهسته تر ران

Машав якбораи давр аз ҳмрҳонт

مشو یکباره دور از همرهانت

Дигар дар боғ нанишонд санавбар

دگر در باغ ننشاند صنوبر

Агар қомат ба бинад боғбонат

اگر قامت به بیند باغبانت

Рикобатро кунам аз ҳалқаи чашм

رکابت را کنم از حلقهٔ چشم

Ба дастам гар расад рӯзии Аннанат

به دستم گر رسد روزی عنانت

Рақибони ман аз ҳасрат бимиранд

رقیبان من از حسرت بمیرند

Агар ном ман ояд бар забонат

اگر نام من آید بر زبانت

Вале ман худ аз он шавқӣ ки дорам

ولی من خود از آن شوقی که دارم

Ҳаме хоҳам ки то бӯсами даҳонат

همی خواهم که تا بوسم دهانت

Шукр май резад аз калаки ту « туркӣ »

شکر می ریزد از کلک تو «ترکی»

Не қандаст гӯйӣ дар бнонт

نی قند است گویی در بنانت