Онкӣ ҳар шаб ба фалак , шуъла кашад оҳ ман аст

آنکه هر شب به فلک، شعله کشد آه من است

Ва онкӣ бо дард бисозад , дили огоҳ ман аст

و آنکه با درد بسازد، دل آگاه من است

Онкӣ ғофил нашавад икдмӣ аз ман , шабу рӯз

آنکه غافل نشود یکدمی از من، شب و روز

Гиряи ним шабу оҳи саҳаргоҳ ман аст

گریهٔ نیم شب و آه سحرگاه من است

Гар зи хати оина рӯй ту з нигор гирифт

گر ز خط آینهٔ روی تو ز نگار گرفت

Аҷабӣ нест ки ин аз асари оҳ ман аст

عجبی نیست که این از اثر آه من است

Сафари кӯии харобот , маро дар пеш аст

سفر کوی خرابات، مرا در پیش است

Ҳиммати пери Муғон , бадарғаи роҳ ман аст

همت پیر مغان، بدرقهٔ راه من است

Дӯш бо ёр касе шикваи з « туркӣ » ме кард

دوش با یار کسی شکوه ز «ترکی» می کرد

Гуфт хомӯш , ки ӯ бандаи даргоҳ ман аст

گفت خاموش، که او بندهٔ درگاه من است