эй чашмаи ҳайвони хаҷал аз лаъли лбонт

ای چشمهٔ حیوان خجل از لعل لبانت

Ваии оби бақои мунфаил аз оби даҳонат

وی آب بقا منفعل از آب دهانت

Абрӯӣ каҷат ҳаст , камону мижаи ?ути тир

ابروی کجت هست، کمان و مژه ات تیر

Дил май тпди андар бар он тиру камонат

دل می طپد اندر بر آن تیر و کمانت

Аз сарв надидааст каси ин қомату рафтор

از سرو ندیده است کس این قامت و رفتار

Худ мунфаилам , хонам агар сарви равонат

خود منفعلم، خوانم اگر سرو روانت

Аз баси суханони ту буд дилкашу ҷони бахш

از بس سخنان تو بود دلکش و جان بخش

Арбоби сухан дар аҷабанд аз суханонат

ارباب سخن در عجب اند از سخنانت

Аз ҳасрати он мӯии миёнӣ ки ту дорӣ

از حسرت آن موی میانی که تو داری

Ҷисмам шуда борӣктар аз мӯии миёнат

جسمم شده باریکتر از موی میانت

Хезами зи лаҳади рақси кунон , аз пас маргам

خیزم ز لحد رقص کنان، از پس مرگم

Як рӯз агар ном ман ояд ба забонат

یک روز اگر نام من آید به زبانت

Инам аҷаб ояд ки чаҳ ҷинсии ту ки ушшоқ

اینم عجب آید که چه جنسی تو که عشاق

Ҷӯянди з ҳар сӯ , чу ҳилоли рамазонат

جویند ز هر سو، چو هلال رمضانت

Гар бодаи хурӣ по манеҳ аз хонаи ту берун

گر باده خوری پا منه از خانه تو بیرون

Тарсам ки бигиранд ба мастии ъси сонат

ترسم که بگیرند به مستی عس سانت

Ширинии шеъри ту гарав , май барад аз қанд

شیرینی شعر تو گرو، می برد از قند

« туркӣ » не қандаст магари калаку бнонт

«ترکی» نی قند است مگر کلک و بنانت