Ҳурии санамӣ , ба кеши зартушт

حوری صنمی، به کیش زرتشت

Бо новаки ғамзае марои кишт

با ناوک غمزه ای مرا کشت

Бо абрӯии тезтари зи теғаш

با ابروی تیزتر ز تیغش

Захмии бузад ва ба хӯнами оғшт

زخمی بزد و به خونم آغشت

Аз бас ки далеру ҷанг ҷӯӣ аст

از بس که دلیر و جنگ جویی است

Дар ҷанг касе нбиндши пушт

در جنگ کسی نبیندش پشت

Пайвастаи зи хӯни ошиқонаш

پیوسته ز خون عاشقانش

Пайдост хизоб дар сари ангушт

پیداست خضاب در سر انگشت

« туркӣ » ту зи ишқи вай ба парҳез

«ترکی» تو ز عشق وی به پرهیز

Коқл назанад ба нештар мушт

کاقل نزند به نیشتر مشت