Ҷон зинда мешавад зи дам ҷон физой субҳ

جان زنده می شود ز دم جان فزای صبح

Гӯйии дами Масеҳ буд дар ҳавои субҳ

گویی دم مسیح بود در هوای صبح

Субҳасту хез то сӯии майхона рӯ кунем

صبح است و خیز تا سوی میخانه رو کنیم

Зон пеш коФтоб расад аз қафои субҳ

زان پیش کافتاب رسد از قفای صبح

Доне ки шаб чарост ба дингўнаҳи қиргўн

دانی که شب چراست به دینگونه قیرگون

Гуё сияҳ карда бабр , дар азои субҳ

گویا سیه کرده ببر، در عزای صبح

Дидӣ ки ҳуққаи бози шаби торро чисон

دیدی که حقه باز شب تار را چسان

Расво намӯд ханда дандон намой субҳ

رسوا نمود خندهٔ دندان نمای صبح

Он кас ки хуфта аз сари шаб , то тулӯъи шамс

آن کس که خفته از سر شب، تا طلوع شمس

Огаҳи куҷо буд зи ҳавоу сафои субҳ

آگه کجا بود ز هوا و صفای صبح

Каси қадари субҳро нашносад чу шаб нишин

کس قدر صبح را نشناسد چو شب نشین

Шаби хуфта то ба субҳ , чаҳ донад баҳоии субҳ

شب خفته تا به صبح، چه داند بهای صبح

Ошиқ ки зулфи ёр , ба дасташ фитад шабӣ

عاشق که زلف یار، به دستش فتد شبی

Ҳошо ки интизор кашад аз ирои субҳ

حاشا که انتظار کشد از یرای صبح

Хоки вуҷӯд , оташ дӯзах диҳад ба бод

خاک وجود، آتش دوزخ دهد به باد

Он оби чашми ним шаб ва , нолаҳои субҳ

آن آب چشم نیم شب و، ناله های صبح

« туркӣ » ба кимиё агарат майл ва рағбат аст

«ترکی» به کیمیا اگرت میل و رغبت است

Он кимиёи намоз шабаст ва , дуои субҳ

آن کیمیا نماز شب است و، دعای صبح