эй бод ! агар рӯй , ба сари кӯии дилбарам

ای باد! اگر روی، به سر کوی دلبرم

Ҳамроҳ худ биор , ба ман буии дилбарам

همراه خود بیار، به من بوی دلبرم

Кӯи қосидӣ ва , номаи барӣ каз раҳи вафо

کو قاصدی و، نامه بری کز ره وفا

Аз ман паёму нома , баради сӯии дилбарам

از من پیام و نامه، برد سوی دلبرم

Тъўизи чашм захм кунам баҳри худ агар

تعویذ چشم زخم کنم بهر خود اگر

Торӣ фитад ба дасти ман аз мӯии дилбарам

تاری فتد به دست من از موی دلبرم

Хоҳӣ шунид аз суханами накҳати абир

خواهی شنید از سخنم نکهت عبیر

Гӯям агар зи халқи хушу хуии дилбарам

گویم اگر ز خلق خوش و خوی دلبرم

Бедорем зи хоб , куҷо ҳаст то ба субҳ

بیداریم ز خواب، کجا هست تا به صبح

Байнами шабӣ ба хоб , агар рӯй дилбарам

بینم شبی به خواب، اگر روی دلبرم

Дар бӯстон наруста лаби ҷӯй токунӯн

در بوستان نرسته لب جوی تاکنون

Сарвӣ , чу сарви қомати дилҷӯии дилбарам

سروی، چو سرو قامت دلجوی دلبرم

Мушкил дигар ба ҷониби миҳроб рӯ кунад

مشکل دگر به جانب محراب رو کند

Зоҳид бибинад аз хами абрӯии дилбарам

زاهد ببیند از خم ابروی دلبرم

Ҳайфаст пари шикаста , ба кунҷи қафаси асир

حیف است پر شکسته، به کنج قفس اسیر

« туркӣ » ки ҳаст мурғи сухани гӯии дилбарам

«ترکی» که هست مرغ سخن گوی دلبرم