То ма рӯй ту аз парда аён ме гардад

تا مَهِ روی تو از پرده عیان می‌گردد

Моҳ аз шарми ту дар абр , ниҳон ме гардад

ماه از شرم تو در ابر، نهان می‌گردد

Ба машом аз нафас бод расад буии абир

به مشام از نفس باد رسد بوی عبیر

Ба сари зулфи ту чун бод , вазон ме гардад

به سر زلف تو چون باد، وزان می‌گردد

Ҳаст ёқӯти лабати қӯти равон ва , дили ман

هست یاقوت لبت قوت روان و، دل من

Рӯзу шаб дар паии он қӯт равон ме гардад

روز و شب در پیِ آن قوت روان می‌گردد

Зангии зулф ту багушӯда ҳунари сӯии каманд

زنگیِ زلف تو بگشوده هنر سوی کمند

Дил ман карда асир ва , пай ҷон ме гардад

دل من کرده اسیر و، پی جان می‌گردد

Тарки чашми ту агар роҳзанӣ кораш нест

ترک چشم تو اگر راهزنی کارش نیست

Пас сабаб чист ? ки бо тир ва камон ме гардад

پس سبب چیست؟ که با تیر و کمان می‌گردد

Хол дар гӯшаи абрӯат , шуда гӯша нишин

خال در گوشهٔ ابروت، شده گوشه‌نشین

Ҳолиё дар пай ҷое ба аз он ме гардад

حالیا در پی جایی به از آن می‌گردد

Сахтам ояд аҷаб аз лаъли лаб чун шукрат

سختم آید عجب از لعل لب چون شکرت

Ки чунин шаҳди насиб магасон ме гардад

که چنین شهد نصیب مگسان می‌گردد

Ман ба фикри ту ва , ту монда ба фикри дгарон

من به فکر تو و، تو مانده به فکر دگران

Чархи пайваста ба ком дгарон ме гардад

چرخ پیوسته به کام دگران می‌گردد

Аз хаёли рух чун шамъи ту ҳршб то субҳ

از خیال رخ چون شمع تو هرشب تا صبح

Ашки гармам ба рухи зард , равон ме гардад

اشک گرمم به رخ زرد، روان می‌گردد

Пер шуд « туркӣ » аз он рӯз ки рафтӣ зи буриш

پیر شد «ترکی» از آن روز که رفتی ز برش

Гар биёе ба буриш , боз ҷавон ме гардад

گر بیایی به برش، باز جوان می‌گردد