Офтоби рӯят эй қурси қамар !

آفتاب رویت ای قرص قمر!

Барад аз дили тобам ва , ҳушами зи сар

برد از دل تابم و، هوشم ز سر

Як назар дидам рахтро бе ҳиҷоб

یک نظر دیدم رخت را بی حجاب

Вола ва ҳайрон шудам аз як назар

واله و حیران شدم از یک نظر

Оризати моҳӣ буд , бар сари кулоҳ

عارضت ماهی بود، بر سر کلاه

Қоматати сарвӣ буд , бастаи камар

قامتت سروی بود، بسته کمر

Гар малик хонам туро алҳақ ба ҷост

گر ملک خوانم تو را الحق به جاست

Зонкаҳи ин сӯрат набошад бо башар

زآنکه این صورت نباشد با بشر

Рӯй бартобӣ ва , аз ман бигузарӣ

روی برتابی و، از من بگذری

Бинмти рӯзӣ агар дар раҳгузар

بینمت روزی اگر در رهگذر

Аломон аз тири шастати аломон

الامان از تیر شستت الامان

Алҳзр аз чашми мастати алҳзр

الحذر از چشم مستت الحذر

Ин намӯда хонаи сабрами хароб

این نموده خانهٔ صبرم خراب

Ваон нишаста бар дили ман , то ба пар

وان نشسته بر دل من، تا به پر

Ҳиндӯии холати з ҷодуӣ намӯд

هندوی خالت ز جادویی نمود

Хонаи ақли марои зеру зибр

خانهٔ عقل مرا زیر و زبر

« тркё » шеърати басии ширин буд

«ترکیا» شعرت بسی شیرین بود

Хомааст ин дар кафат ё нешикар

خامه است این در کفت یا نیشکر