Рози ишқи ту бо ки гӯям боз

راز عشق تو با که گویم باز

Ки марои ҷуз ту нест муҳаррами роз

که مرا جز تو نیست محرم راز

Аз тугар ҷумла ноз ҳасту итоб

از تو گر جمله ناز هست و عتاب

Нест аз ман , ба ғайри аҷзу ниёз

نیست از من، به غیر عجز و نیاز

эй ки бар Рахши иззатии ту савор !

ای که بر رخش عزتی تو سوار!

Аз бар мо бар ин шитоби мтоз

از بر ما بر این شتاب متاز

Чанд доим ба хеши пардозӣ

چند دایم به خویش پردازی

Чанд рӯзӣ ба ҳоли мо пардоз

چند روزی به حال ما پرداز

Ҷони фидои созмт ба шукрона

جان فدا سازمت به شکرانه

Ки бубинам ба коми хешати боз

که ببینم به کام خویشت باز

Ҳар чаҳ рӯзам ба ҳиҷр рафт ба шом

هر چه روزم به هجر رفت به شام

Умр кӯтаҳ шуду умеди дароз

عمر کوته شد و امید دراز

Даст аз доманат раҳо накунам

دست از دامنت رها نکنم

Гар кунӣ сад ҳазор ишвау ноз

گر کنی صد هزار عشوه و ناز

Ин ҷафоҳо ки мекунӣ ту ба ман

این جفاها که می کنی تو به من

Накунад бо кабӯтарӣ , шаҳбоз

نکند با کبوتری، شهباز

Бахти охир , насиб « туркӣ » кард

بخت آخر، نصیب «ترکی» کرد

Ёри душмани навозу дӯсти гудоз

یار دشمن نواز و دوست گداز