Ҷоно ! злби лаъли ту як бӯсаи марои бас

جانا! زلب لعل تو یک بوسه مرا بس

Беморам ва , ин бӯсаи марои ҷои давои бас

بیمارم و، این بوسه مرا جای دوا بس

Бо хашми диҳии бӯса ва , гӯйӣ ки баст нест

با خشم دهی بوسه و، گویی که بست نیست

Гӯям агарам бӯса бубахшӣ , ба ризои бас

گویم اگرم بوسه ببخشی، به رضا بس

Гар қибла , фаромӯш шавад вақти намозам

گر قبله، فراموش شود وقت نمازم

Миҳроби ду абрӯии туами қиблаи намои бас

محراب دو ابروی توام قبله نما بس

Сад уқда ба дил дорам ва , як уқда гшо нест

صد عقده به دل دارم و، یک عقده گشا نیست

Як хандаи зи лабҳои туами уқдаи гшои бас

یک خنده ز لب های توام عقده گشا بس

Чун даст рисӣ нест маро бар сари зулфат

چون دست رسی نیست مرا بر سر زلفت

Гар бӯе аз ӯ бишинавам аз боди сабои бас

گر بویی از او بشنوم از باد صبا بس

Ин ҷавр ва ҷафоҳо ки ту кардӣ ба ман эй дӯст !

این جور و جفاها که تو کردی به من ای دوست!

Якбор нагуфтам ба ту каз баҳри худои бас

یکبار نگفتم به تو کز بهر خدا بس

« туркӣ » нашӯй сайри ту аз бӯса гирифтан

«ترکی» نشوی سیر تو از بوسه گرفتن

Ҳар чанд ки диҳад бӯса нагӯйӣ ки марои бас

هر چند که دهد بوسه نگویی که مرا بس