Он парии чеҳраи нигорӣ ки манам хок дараш

آن پری چهره نگاری که منم خاک درش

Майл дорам ки шабӣ танг бигирам бабраш

میل دارم که شبی تنگ بگیرم ببرش

Ман назари ҷуз ба ҷамолаш накунам ҷое ва , ӯ

من نظر جز به جمالش نکنم جایی و، او

Рӯй дарҳам кашад ар сӯй ман уфтад назараш

روی درهم کشد ار سوی من افتد نظرش

Бевафое ҳама омӯхта дар мактабу бас

بی وفایی همه آموخته در مکتب و بس

Гӯйӣ аз илми вафо ҳеҷ набошад хабараш

گویی از علم وفا هیچ نباشد خبرش

Дрпси пардаи дил аз даст , баради халқӣ ро

درپس پرده دل از دست، برد خلقی را

Оҳ агар парда фитад аз рух ҳамчун қамараш

آه اگر پرده فتد از رخ همچون قمرش

Ба қадами бӯсиаш аз хоки буруни орми сар

به قدم بوسی اش از خاک برون آرم سر

Баъди мурдан , агар уфтад , ба мазорами гузораш

بعد مردن، اگر افتد، به مزارم گذارش

Ошиқи сӯхтаи дил , по накушуд аз дар дӯст

عاشق سوخته دل، پا نکشد از در دوست

Чун қалам , гар бишкофанд ду сад бори сараш

چون قلم، گر بشکافند دو صد بار سرش

Ҳар шабиро саҳарӣ ҳаст вале дар аҷабам

هر شبی را سحری هست ولی در عجبم

Чаҳ шабаст ин шаби ҳиҷрон , ки набошад саҳараш

چه شب است این شب هجران، که نباشد سحرش

Мурғ ҳар дил ки кушояд ба ҳавояши пару бол

مرغ هر دل که گشاید به هوایش پر و بال

Бишиканади оқибат аз санги ҷафои болу париш

بشکند عاقبت از سنگ جفا بال و پرش

На аҷабгар бчкд аз суханами шарбату қанд

نه عجب گر بچکد از سخنم شربت و قند

Гар шабии бӯсаи занам бар лаб ҳамчун шукраш

گر شبی بوسه زنم بر لب همچون شکرش

Хабараш нест ки шаб то ба саҳар « туркӣ » ро

خبرش نیست که شب تا به سحر «ترکی» را

Ивази ашк , равад хӯни дил аз чашми турш

عوض اشک، رود خون دل از چشم ترش