эй сарви қабои пӯши ман эй дилбари маҳваш !

ای سرو قبا پوش من ای دلبر مهوش!

То кӣ кунӣ аз шонаи сари зулфи мушавваш

تا کی کنی از شانه سر زلف مشوش

Бар куштани ман тири нигоҳӣ , зи ту кофии сет

بر کشتن من تیر نگاهی، ز تو کافی ست

Беҳуда чаро ? дасти барии ҷониби таркиш

بیهوده چرا؟ دست بری جانب ترکش

Бе чашми хуморати чаканами бодаи гулранг ?

بی چشم خمارت چکنم باده گلرنگ؟

Бе шамъи ҷамолати чаканами кохи мунаққаш ?

بی شمع جمالت چکنم کاخ منقش؟

Бар ориз чун оташи ?ути он холи сияҳи фом

بر عارض چون آتش ات آن خال سیه فام

Чун тухми сапандии сет ки афтода дар оташ

چون تخم سپندی ست که افتاده در آتش

« туркӣ » зи миёни гӯии саодати брбоиӣ

«ترکی» ز میان گوی سعادت بربایی

Ояд агар аз кӯзаи буруни зари ту бе ғаш

آید اگر از کوزه برون زر تو بی غش

Ман ошиқи он сафи шикани қалъаи гушойам

من عاشق آن صف شکن قلعه گشایم

Каз боли малик , равза ӯ ҳаст мФрш

کز بال ملک، روضهٔ او هست مفرش

Домоди набии шери худои онкӣ , гуҳи разм

داماد نبی شیر خدا آنکه، گه رزم

Бар хирмани куффор , задӣ теғи ваии оташ

بر خرمن کفار، زدی تیغ وی آتش