эй рахт чун субҳи иду гесуят чун шоми ялдо

ای رخت چون صبح عید و گیسویت چون شام یلدا

Булъаҷаби субҳӣу шомӣ ҳамчунон дорӣ ба якҷо

بوالعجب صبحی و شامی همچنان داری به یکجا

Хуш будгар бӯсами он рухсор ҳамчун субҳи идат

خوش بود گر بوسم آن رخسار همچون صبح عیدت

Ва он шаби ялдои зулфатро ббўим то ба фардо

و آن شب یلدای زلفت را ببویم تا به فردا

Як шаби ялдо фузунаш нест дар олам ба солӣ

یک شب یلدا فزونش نیست در عالم به سالی

Вена аҷаб бошад ки дар як моҳ дидам ман ду ялдо

وین عجب باشد که در یک ماه دیدم من دو یلدا

Гар касе хоҳад ки бинад он ду ялдоро ба як ма

گر کسی خواهد که بیند آن دو یلدا را به یک مه

Гӯи биё дар чеҳра ам бингар ду зулфи ънбросо

گو بیا در چهره ام بنگر دو زلف عنبرآسا

Чашми ҷодӯят ба ғорат май барад аз дасти дайнам

چشم جادویت به غارت می برد از دست دینم

Холи ҳиндӯяти диламро мебарад аз каф ба яғмо

خال هندویت دلم را میبرد از کف به یغما

Не ба танҳо ман гирифторам ба доми чини зулфат

نی به تنها من گرفتارم به دام چین زلفت

Ҳамчу ман бошанд дар чини сари зулфи ту танҳо

همچو من باشند در چین سر زلف تو تنها

Гар ту бо ин қомати раънои хиромии сӯии бустон

گر تو با این قامت رعنا خرامی سوی بستان

То қиёмати сарв , аз рашк қадат монад ба як ҷо

تا قیامت سرو، از رشک قدت ماند به یک جا

Гуфтӣам имрӯз ва фардо мекунам аз ғами рҳоят

گفتی ام امروز و فردا میکنم از غم رهایت

Ман ки мардум аз ғамат то кӣ кунӣ имрӯзу фардо

من که مردم از غمت تا کی کنی امروز و فردا

Мардумон гӯйанд « туркӣ » чашми пӯш аз рӯй хубон

مردمان گویند «ترکی» چشم پوش از روی خوبان

Кӣ тавонад чашми худ пӯшидан аз хуршед , ҳрбо

کی تواند چشم خود پوشیدن از خورشید، حربا