Дишаб ба моҳ рӯй ту дидам ҳалол ро

دیشب به ماه روی تو دیدم حلال را

Миннати худои лами изли лои изол ро

منت خدای لم یزل لا یزال را

Бигушо гиреҳи зи банди ниқоб ва ба моҳи гӯ

بگشا گره ز بند نقاب و به ماه گو

Коинк бибин ҷамолам ва манимо ҷамол ро

کاینک ببین جمالم و منما جمال را

Гар боғбон , ба қомат дилҷӯат бингарад

گر باغبان، به قامت دلجوت بنگرد

Дигари канори ҷӯ , нанишонд ниҳол ро

دیگر کنار جو، ننشاند نهال را

Зини сон ки турраи ту диламро гирифта аст

زین سان که طرهٔ تو دلم را گرفته است

Сайёд бо каманд нагирад ғизол ро

صیاد با کمند نگیرد غزال را

Ҳар соъатами зи лаъли лабати дил ҳаме кашад

هر ساعتم ز لعل لبت دل همی کشد

Чун ташнае ки бинад оби зулол ро

چون تشنه ای که بیند آب زلال را

Дар орзӯии васл ту шуд хаста панҷа ам

در آرزوی وصل تو شد خسته پنجه ام

Аз баси шимурди рӯзу шабу моҳу сол ро

از بس شمرد روز و شب و ماه و سال را

« туркӣ » ба дарди ҳиҷр ту гардид мубтало

«ترکی» به درد هجر تو گردید مبتلا

Нашнохт чун ки қадари замони висол ро

نشناخت چون که قدر زمان وصال را