Ба зери зулфи ту рухшандаи чеҳраи матбӯъ

به زیر زلف تو رخشنده چهرهٔ مطبوع

Чунон буд ки ба шаб , офтоб карда тулӯъ

چنان بود که به شب، آفتاب کرده طلوع

Ба пеши қиблаи абрӯат , он сияҳи гавани зулф

به پیش قبلهٔ ابروت، آن سیه گون زلف

Чу қанбараст ки хам гашта аз барои рукӯъ

چو قنبر است که خم گشته از برای رکوع

Аз ин сипас ба парешонеи сари зулфат

از این سپس به پریشانی سر زلفت

Ба ҳеҷ кас натавон дид хотири маҷмӯ

به هیچ کس نتوان دید خاطر مجموع

Агар ба чашми пари обам назар кунӣ доне

اگر به چشم پر آبم نظر کنی دانی

Ки фарқҳост зи дарёии жарф то менавъ

که فرق هاست ز دریای ژرف تا مینوع

Ба ман ки ринди қадаҳи нӯшу мастам эй зоҳид !

به من که رند قدح نوش و مستم ای زاهد!

зи ҷоми бодаи сухани гӯ , на аз усӯлу фурӯъ

ز جام باده سخن گو، نه از اصول و فروع

Бар остони ту ағёри рости изни духул

بر آستان تو اغیار راست اذن دخول

Муҳиби хоси ту « туркӣ » чаро ? буд мамнӯъ

محب خاص تو «ترکی» چرا؟ بود ممنوع