Бар хез то рӯем ба сайри баҳори боғ

بر خیز تا رویم به سیر بهار باغ

Зон ҷои кашеми рахт , ба зери ҳисори боғ

زان جا کشیم رخت، به زیر حصار باغ

Гар боғбони з дар , нагузорад дарун шавем

گر باغبان ز در، نگذارد درون شویم

Худро бияфканем ба боғ , аз ҷидори боғ

خود را بیفکنیم به باغ، از جدار باغ

Бунаем гоҳи чашм , ба сайри дарахти гул

بنهیم گاه چشم، به سیر درخت گل

Бидиҳеми гоҳи гӯш , ба савти ҳазор боғ

بدهیم گاه گوش، به صوت هزار باغ

Хобем гоҳи зери дарахтони норван

خوابیم گاه زیر درختان نارون

Ёбем гоҳи баҳраи зи себу анори боғ

یابیم گاه بهره ز سیب و انار باغ

Гирем гоҳ аз кафи соқии сими соқ

گیریم گاه از کف ساقی سیم ساق

Ҷоми пар май ба лаби ҷӯйбори боғ

جام پر می به لب جویبار باغ

Рафтем гуҳи миёни гулу лолау шқиқ

رفتیم گه میان گل و لاله و شقیق

Хуфтем гуҳи миён ҳамеша баҳори боғ

خفتیم گه میان همیشه بهار باغ

Нассоҷи навбаҳор , зглҳои рангоранг

نساج نوبهار، زگل های رنگارنگ

Гӯйӣ ки бофтааст баҳами пуду тори боғ

گویی که بافته است بهم پود و تار باغ

Шабнам збс нишаста ва , аз баси вазидаи бод

شبنم زبس نشسته و، از بس وزیده باد

Ашҷор пок гашта , згрду ғубори боғ

اشجار پاک گشته، زگرد و غبار باغ

Бингар ба дасти абри баҳорӣ ки аз тагарг

بنگر به دست ابر بهاری که از تگرگ

Гӯйӣ намӯда донаи гавҳар , нсорбоғ

گویی نموده دانهٔ گوهر، نثارباغ

Ашҷорро ба шохаи дарахтон , шукуфа ҳо

اشجاررا به شاخه درختان، شکوفه ها

Рухшанда чун ситора ба шабҳои тори боғ

رخشنده چون ستاره به شب های تار باغ

Резон чу сими хом буд оби зобшор

ریزان چو سیم خام بود آب زآبشار

Гӯйӣ ки нуқра мечакад аз обшори боғ

گویی که نقره می چکد از آبشار باغ

эй гули ту хуши хиром ба боғу канори об

ای گل تو خوش خرام به باغ و کنار آب

То « туркӣ » ?ут шавад зи вафои обёри боғ

تا«ترکی» ات شود ز وفا آبیار باغ

Фарроши навбаҳор , бисоти зумуррадин

فراش نوبهار، بساط زمردین

Густарда аз барои ту дар раҳгузори боғ

گسترده از برای تو در رهگذار باغ