Чанд бошӣ прирхо ! бе бок

چند باشی پریرخا! بی باک

Ман ки гаштами зғсаҳи ту ҳалок

من که گشتم زغصهٔ تو هلاک

Аз ғамат эйнигор симин бар !

از غمت ای نگار سیمین بر!

намекунам ҳамчуи гул , гиребони чок

می کنم همچو گل، گریبان چاک

Ҳамаи шаб аз фироқи моҳи рахт

همه شب از فراق ماه رخت

Май шуморами ситораи афлок

می شمارم ستارهٔ افلاک

Рӯз то шаб бар остонаи ту

روز تا شب بر آستانهٔ تو

Май нуҳум рӯй масканат бар хок

می نهم روی مسکنت بر خاک

Берахтгар ба сар , барам рӯзӣ

بی رخت گر به سر، برم روزی

Нолаам аз смк расад ба смок

ناله ام از سمک رسد به سماک

Мижаам чун кунад ба сайли сиришк

مژه ام چون کند به سیل سرشک

Дар раҳи сайл , бастаам хошок

در ره سیل، بسته ام خاشاک

Ту шӯй бо ман ошнои ҳайҳот

تو شوی با من آشنا هیهات

Ман шавам бо ту бе вафои ҳошок

من شوم با تو بی وفا حاشاک

Гар ту захмами занӣ ба аз марҳам

گر تو زخمم زنی به از مرهم

Вари ту заҳрами диҳӣ ба аз тирёк

ور تو زهرم دهی به از تریاک

« туркӣ » аз хоки остонаи ту

«ترکی» از خاک آستانهٔ تو

Наравад то таниш нагардад хок

نرود تا تنش نگردد خاک